Het valt bijna niet te omschrijven hoe het voelt om een
sensor te dragen. Heel gericht op mijn diabetes gezien komt het misschien nog
het dichtst bij het idee dat ik 28 jaar lang van bovenaf naar een bos heb staan kijken
maar geen flauw idee heb wat er onder dat bladerdek te zien is.

De sensor
heeft me van de 1 op de andere dag met beide benen op de grond gezet, midden in
het bos, en nu mag ik gaan ervaren hoe het er daar uitziet. Best spectaculair
hoor!!

Ik ben nu
bijna precies een week verder nadat ik ‘m in gebruik heb genomen en het is echt
een feestje, een diabetesfeestje zonder bloed en naalden 😉

Ik heb al
heel wat positieve ervaringen verzameld die ik hier graag deel, voor de
onwetende lezer, voor de twijfelende diabeet, lotgenoten, als herkenning, om
misschien vergoeding in de wacht te kunnen slepen en natuurlijk vooral uit
enthousiasme!

Zo viel het
mij binnen een paar dagen na gebruik al op dat ik me energieker ging voelen en
minder stemmingswisselingen kreeg. Niet zo gek natuurlijk omdat het nu mogelijk
is grote schommelingen in mijn bloedwaarde een halt toe te roepen. Ik kan elk
moment van de dag testen en aan het pijltje dat bij de gemeten bloedwaarde
staat kan ik beslissen wat ik ga doen. Zo voorkom ik onnodige correcties op een
(dreigende) hypo/hyper waardoor ik niet, of niet te ver, doorschiet naar de volgende
hypo/hyper.

De drang om
mijn bloedwaarde te controleren moest ik al jarenlang elke dag een paar keer
onderdrukken. Ik krijg immers niet meer dan een bepaalde hoeveelheid teststrips
per kwartaal vergoed en ook al heb ik een machtiging voor meer teststrips per
kwartaal zodat ik 10x per dag kan prikken, voor mij was dat nooit genoeg.
Psychisch leed ik daar voor een deel dus ook onder, wat dankzij de sensor nu
weg is en ik me waarschijnlijk door het opheffen van deze blokkade ook
energieker voel! 🙂

Ik voel me
daarnaast beter uitgeslapen ‘s morgens, ik voel me relaxter, ik voel me
zekerder omdat ik weet waar ik mee bezig ben waardoor ik ook weer hoop krijg
mijn bestaande complicatie (retinopathie) aan beide ogen een halt toe te kunnen
roepen. Ik hoop dat deze complicatie nu stabiel blijft en andere
diabetesgerelateerde complicaties het liefst helemaal uitblijven.

Maar zonder voordelen geen nadelen toch?

Behalve dat er naast mijn Pod nu nòg ‘iets’ op en in mijn
lichaam zit (en heb er zelf geen last van!) kan ik er geen enkele noemen, ik
denk dat dat ook iets persoonlijks is. Zo vind ik het zelf heel spannend of een
eventuele huidreactie van de pleister wel/niet
uitblijft waar ik wel wat foto’s van heb gezien en daar niet gelukkig van ben
geworden. Ik vind het ook spannend of ik ‘m kan blijven gebruiken want hij is gewoon
dúúr (elke 2 weken Eur 59,90) en ik vind het ook spannend of mijn doel om mijn
Hba1C weer op pijl te krijgen en vooral te houden gaat lukken. Dat zal de tijd
moeten uitwijzen natuurlijk!

Net als iedereen zit ook ik op meer nieuws over een
vergoeding te wachten. Mocht dat gaan gebeuren, deels, naar inkomen maar het
liefst helemaal natuurlijk, dan zou ik dat een hele grote stap voorwaarts
vinden binnen de zelfmanaging van diabetes. Wanneer er van vergoeding af wordt
gezien hoop ik dat er een hele duidelijke en verklaarbare reden is waarom dat
niet gaat gebeuren. Al die positieve ervaringen, al die mensen die hun Hba1C
naar beneden hebben gekregen dankzij deze sensor en de kwaliteit van leven die
ineens veel groter is geworden zou toch al voldoende moeten zijn?

Ik ben in ieder geval een superenthousiaste, tevreden en
een heppiedepeppie gebruikster van de Libre en ik hoop dat een ervaring zoals
onderstaand plaatje me niet snel zal gebeuren 😉